tanrı aslında ışıktır

önce ışığı yok olur kulun
sonra ruhu ardından bedeni

çünkü tanrı bir ışık kaynağıdır
en bağlı olduğun zamanlarda gündüzleri güneş
geceleri aydır
biraz soğuyunca sokak lambası olur
sönmeden hemen önceki evredir tanrının mum hali

sonra yok olur senin gözünde
ve sende kaybolursun

aklınca yaşıyorsundur ama
bu kendini kandırmadan başka birşey değildir

pişmanlık takip eder tüm bunların ardını
'önemli olan pişman olmamaktır'
lafzından dem vuran cümleler çıkar karşına
her konuşmanda
okuduğun her kitapta
yediğin yemekte
tuvalette
balıkta
rakıda
sonra kendi dudaklarında rast gelirsin
bu iç burkan seni bir kez daha pişman eden cümleye
rüya içinde rüya görür gibi
kabustan kabusa uyanır gibi
pişman olduğuna pişman olursun

ama olursun
ve düşününce tanrı artık çok uzaklardadır

adım atsan takılacaksın
gözlerinin bir önemi kalmayacak artık
çünkü bundan sonra renkler olmayacak
ışık yok
ışık olmayınca
haliyle bir hayvan gibi
senden arta kalan canlıları sallamayıp
istediğin yeri kullanacaksın
yemek sonralarında
çünkü artık tuvaletlerin önemi kalmayacak

kimse görmeyecek seni
sende kimseyi göremeyeceksin
ve o aralar burnunun ucu dahi kimseden sayılacak

gözlerinden ve gönlünden elle tutulur bir acı duymayacaksın
ama onlar ziyadesiyle kavrulacaklar

ve işte son raddeye geldiğinde duygularını da kontrol edemeyeceksin
bir yere varamayan bakışların gibi
titremeni de

ruh ve hisler

öleceğini hisettiğin an ölmüşsündür zaten
yürüyüp oradan oraya gitsen de
her gittiğin yerde farklı insanlara dokunup
onların verdiği tepkilere göre farklı istatistiklerde bulunsan da
ölmüşsündür artık
onlar seni kandırır
-aa sen mi geldin hiç farketmedim
--çok değişmissin bu sen olmazsın
---özledim seni ,seni çok seviyorum
----yavrum baban çok rahatsız
-----ulan hayrola bu saatte
------rüzgar turizm de olmasa...
vs vs vs
gibi teselli dolu cümlelerle ecelinin çok uzakta olduğuna inandırmaya çabalarlar seni
halbuki değildir
zira hemen öncesinde hissetmişsindir onu
-hissedilen uzakta olur mu hiç-
(olmaz mı hiç)
olmaz yavrucuğum
elbette olmaz
yaratılışın özü ruhtur
ve ruh dokunmaz hisseder sadece
dokunan bedendir.ruh bedeni terkedince ceset adını koyarlar ona
binevi bok gibi birşey olur. boku da gömerler -dışarda halledince işini (insan olanlar tabi)-
cesedide kokmasın diye

bedenin evreleri vardır
farklılaşır
ama ruh sabittir
hep aynı -kapkara bir sevda gibi (hahahaa)-

hülasa
hissetmenin atasıdır aslında ruh ama işin kolayı işte dokunmak.
beden olmasaydı canlılar dokunmadan hissetmeyi ne kadar zamanda öğrenirlerdi acaba
ruhlarımızla sevgiliye sarılıp
çok ileride ruhlarımızla çiftleşebilirmiydik
yahut bu olay insanlara prezervatif kullandırabilecek kadar zevkli olurmuydu
solgun mu olurduk acaba o klasik ruh tasvirinde olduğu gibi
araba çarparmıydı bize
arabalar olurmuydu daha öncesinde tabiki

o boyutun da bir metafiziği olur muydu acaba
biz şuan ki metafiziğin ta kendisi olmuşken

fazla derin
ve bende iyi bir yüzücü değilim...

6

uykusuz bir gecenin terkisinde
sonsuzluğa gidiyorum yine

yıllar oldu tek bir rüya görmeyeli
içinde senin olduğun masmavi bir rüya

yaşamaların en güzeli budur zaten

5

bu loş şehrin herhangi bir sokağından geçerken

kapı önlerinde yahut pencerelerde görünen sensin

karanlık tamamiyle ruhuma yerleşmişken

artık emret de güneş odama gelsin

herşeyde senden bir parça varken yaşamak

bana deli deseler de o kadar güzelki

kainat sen olmuşken sana ulaşamamak çok zor

beni yaftalayanlar seni tanımıyorlardır belki

somut olarak yoksan da

soyutluğunda yaşıyorum seni

hayalinle bezeli dünyamda

gerçeğini istemedim gaflet anlarım dışında

çünkü biliyorum ki

senin asıl anlamın ulaşılmazlığında

4

ne varlığın küçük bir ayrıntıdır benim için

ne de yokluğunda hayatım anlamsızlaşır

gelmenle gitmen arasındaki tek ayırt

birinde olup diğerinde olmamandır

artık çok iyi anlıyorum ki

ne yağan yağmurda

ne de düşen çiğde sen varsın

rüzgarın getirdiği ıtırlık da teninden değil

hülasa insanlardan bir insanmışsın sende

ne ruhun yücelttiğim kadar bakireymiş

ne de bedenin bir o kadar el değmemiş

sonuma iyice yaklaştım

iyisi mi

sonum gelmeden senin kibriyanını okşamaktan vazgeçeyim

vazgeçeyim

çünkü ne beni karanlıkta bırakmayan güneşsin

ne de güneşten koruyan bulutsun

seni de çok sevdim ama

daha fazla hakedenler varken benim tapınmamı

bırak da kalbim seni bir çırpıda unutsun

3

yalnızlıktan daha kötüsü
yalnız olduğunu hissetmektir
bu tam olarak geceye uyanmaya tekabül ediyor

elin kalem tutuyorsa
ve parça olsun kağıdın varsa
başlarsın güneşten dem vurmaya
sonra demi hiç tutmaz
çünkü sen güneşi hiç görmemişsindir
hayallerindir kaleminden damlayan

tüm bunların gerçekliği de tartışılmaz bile

tam anlamıyla hayaldir işte bunlar

2

o kadar ağır ve yorgun ki bedenim
yatağımdan kalkmaya çabalasam
ruhumla kalkacağım
bedenim kaskatı kalacak çarşafta öylece
...öleceğim

bu gece ki her nev-i intiharla bezeli
kaçmaya çabalasam yokuşlar adam gibi yokuş
yollar adam gibi yol
herşey olması gerektiği gibi
bir tek gözlerin değişik bakıyorlar

sanma ki kuş tüyü yataklarda uyuyorum
yine sanma ki her gece bedenime
bir fani yatağı sahip oluyor
kabrimde toprak gibi inerken üzerime battaniyem
ben yine seni düşlüyorum

1

çoğu kere iyi ya da kötü bir cevaba hasretim
tanrıdan gelecek olan

solan bugünün ardından yenisi doğacaksa

yine cevabının özlemiyle yanacağım tanrım

şeytan ve tanrı

hayallerde tüm gezegenleri dolaşıyorum seninle

halbuki gerçek olsan ne güzel olurdu

 eminönünde balık ekmek yerdik 

gülhanede gökyüzünü seyrederdik 

ne bileyim sarıyerde börek kokularıyla kendimizden geçerdik

ama ne var ki yoksun işte

masum düşününce olmuyor

halbuki bacak aranı düşleseydim 

çoktan yanımda olurdun

çünkü şeytan tanrıdan daha hızlı çalışıyor